Bitmeyen Dönemeçler

Hayat bazen dönemeçlerle dolu bir yola dönüyor sanki. Birini geçeyim derken yeni bir tane çıkıveriyor karşına. Ve sonra bir tane daha. Arada bir düzlüğe çıkmayı başarsak bile, geçmeye çalıştığımız dönemeçler bizi öyle bir yoruyorki ne geçtiğimiz yolun farkına varabiliyoruz ne de nasıl geçitğimizi biliyoruz. Birileri arkamızdan itip duruyor sanki, hep bir yerlere, birşeylere yetişmek zorunda kalıyoruz. Zamansa hiç yetmiyor. Akşama yarım kalanlarla baş başa kalıyoruz. Yarını, hatta yarınları bugünden yaşayıp tüketiyoruz sanki. Ömür kendimizin belirlediği noktalar arasında geçip gidiyor. Yeni yollar, yeni yüzler yada şöyle söyleyelim hayatımıza YENİ ne katabiliyoruz.Aslında bu sorunun cevabı herkes için aynı sanki...
Arada bir derin bir nefes alıyoruz , omzumuza yüklenen sorumluluklar ağır basmaya başladığında. Görevler, ihtiyaçlar, karmaşa her gün birini giyiyoruz üzerimize, hiç biri bedenimize uymasada. Kendimizi aradığmız ne çok zaman oluyor..Programlanmış bir makine gibi her gün aynı şeyleri yaşamaktanda yapmaktanda başka çaremizin olmamamsı , sanırım hayatımızın en kötü tarafı. Arada bir ayanaya uzun uzun baktıktan sonra, daha ne kadar böyle devam edecek diye kendimle olan kavgalarımda, hep kaybeden oluyorum. Asla geri gelemeyeceğini bildiğimiz zamanı öyle gereksiz öyle boş işler içir harcıyoruz ki , birilerinin yolumuza DUR işaeti koymasını bekliyoruz sanki. Peki bizi gerçekte ne durdurabilir, hayatımıza küçük mutluluklar ve sevinçler eklemeyi nasıl başarabiliriz. Sanırım bunuda içimizdeki BEN den  başkası yapamaz. Artık birşeylerin farkına varma zamanı geçiyor. Hayat bize verilmiş bir hediye ise bunuda en güzel şekilde yaşamak yine bizim elimizde. Ne olursa olsun, karşımıza ne kadar dönemeç çıkarsa çıksın, yinede bu hayatı yaşamak güzel. İçine biraz umut ve sevinç eklersek dahada güzel olur. Ne zaman biteceğini blmediğim bir ömrü üzülerek, sıkıntı içinde geçirmektense , var olan mutluluklarla yetinmeyi bilip hayatı daha yaşınılır hale getirmeyi yeğlerim. Umut dolu sevgi dolu bur hayat dileğiyle...

leydielif
resim alıntı

Boşa Geçen Zaman

Zaman bizim için en değerli hazine aslında. Boşa geçirmeye gereksiz işler yapmaya hiç hakkımız var mı. Bir an sonra ne olacağını bilmeden yaşıyoruz. Ölüm hangi durakta bekliyor bizi ne zaman karşımıza çıkacak haberimiz yok. Nerde ne zaman ne şekilde bir son bizi bekliyor hiç düşünüyor muyuz. Bırakmışız kendimiz dünyanın sorunlarına, üzüntülerine bir koşturmacanın içinde yuvarlanıp gidiyoruz. Öyle hızlı ve habersizce geçiyorki zaman. Hayaller ,düşler bize yetiyor arada bir düşünüp sıkıntılardan kurtulmaya çalışıyoruz. Sonra yine aynı işler aynı insanlar üzüntüler sıkıntılar bitmek bilmeyen memleket meseleleri. Takılmışız bir rüzgarın peşine nereye isterse oraya sürüklüyor sanki bizi. Halbuki şöyle bir düşünsek ne yapıyorum ben diye. Geçen zaman benim ömrümden çalınan ve asla geri gelmeyecek en değerli hazinem değil mi. Bir daha yaşayabilecek miyim geçen anı. Hayır. Artık bıraksak bu karmakarışık düşüncelerle vardan yoktan sebeplerle kendimizi üzmeyi. İçinde bulunduğumuz şartların bize sunulmuş özelliklerin farkına varsak. Bir çiçeğin kokusunu aldığımızda bir kuşun sesini duyduğumuzda şükür gelse aklımıza. Bir çocuğun gülümsemesi bizide mutlu etse ve geçen ömrümüzü artık boşa geçirmesek ne iyi olurdu. Bekliyoruz bir umutla geçecek bu sıkıntılar elbet bitecek diyoruz . Evet geçip gidecek belki çiçekli yollara dönecek bizimde hayatımız ama görebilecek miyiz acaba. Biz beklerken en güzel anları birden yolun sonu görünmeyecek mi. İŞte bunun için içimizdeki karanlıkları aydınlatmalıyız bir an önce. Sıkıntıları üzüntüleri bizi mutsuz eden ne varsa uzaklaştırmalıyız kendimizden. Küçükde olsa bir umutla yaşamalıyız hergün sabaha uyanırken. Bardağın yarısının boş olduğunu söylemek yerine yarısı dolu demeliyiz yüzümüzde bir gülümsemeyle birlikte. Üzüntülerden sıkıntılardan uzak,sağlıklı, huzurlu ve umutlu zamanlar diliyorum sevgili dostlarım...

Yazan.leydielif
(resim alıntıdır)