Taşlar basmış en derin yaralarına, anlatamamış susmuş,
Ağıtlar yakmış yitik sevdalarna,kor misali yanmış...
Can vermiş her gidenin ardından, elinde keşkeler kalmış,
Yağmış usul usul hüzün yapraklarının üzerine, hala umudu varmış.
Kaybolup gidenlerin arasındaymış, sessiz çığlıkları yankılanırken,
Mühür vurmuş kapısına, meçhul güneşi batarken.
Yokluğun ortasında kalmış, varlığı yavaş yavaş kaybolurken,
Hiç bitmyen bir yasmış gözlerindeki, yalnızlığın sükutunu dinlerken.
Söküp atmış düşlerini, hükümsüz serzenişlerini, haykırmış,
Yangınların ortasında her günü, mahşer gibi yaşamış.
Fırtına gibi esmiş karanlık gölgelerin kuytu bahçelerinde,
Bir kuru yaprak gibi savrulup gitmiş, kimsesizliğinin içinde...
leydielif
resim alıntıdır
