Boşluğa uzanan gözlerim takılı kalmış kırık bir vazonun içindeki solmuş çiçeğin yapraklarına.Aynadaki yansımam gibi öylece duruyordu karşımda. Kadrosunu asla dolduramadağım bir film setine benzeyen ömrümde böyle solup gidecekti biliyorum. Senaryosunu tek kelime ekleyemediğim sadece bana verilen rolü oynamak zorunda olduğum kimsenin izlemek istemeyeceği bir filmdi benim hayatım. Rengi gri, mevsimleri güz, yalnızlığın sırdaşıydı günlerim. Yarım yamalak cümlelerim vardı dudaklarımda. Hep içimde kalan , yüreğimin kırıklarından sızan yakarışlarım. Hani toz pembe olur ya hayaller , alır götürür seni mutluluğun en sonuna. Ilık bir yaz akşamı, huzuru getirir odanın her bir yanına. Mehtabın pırılıtıları gibi okşar saçlarını. Hiç dömemek üzere giden bir yolcu gibi uğurladım hayallerimden geriye ne kaldıysa. Yalnızlığın, hasret kokan, özlem kokan elbisesini giydim, umudum baş ucumda ağlarken. Biriktirdim sevgimi, beni unutan düşlerimi yüreğimin bir köşesinde, ressamsız bir tablo gibi astım soğuk duvarlarımın en tenha yerine. Kimse görmesin istedim, onuda benden almasınlar. Hançer saplı yüreğime birde kurşun atmasınlar istedim. Yok oldum sanki vefa(sızlığın)nın çıkmaz sokaklarında. Bir omuz aradım başımı yaslayabileceğim, göz yaşlarımı hediye edilebeceğim. Gül bahçesi istemedim hiç bir mevsim, dikenlere razıydım ben, tek bir gül(ümseme) yeterdi güze dönmüş ömrüme.
leydielif
resim alıntı
