Alacakaranlık

Bir nehir misali hayat akıp giderken, akıntıya kapılıp bir daha bize verilmeyecek bu ömrü ziyan etmek niye diye sordum kendime. Umuda tutunabilmek için bütün gücümle sarıldım hayatın dikenli dallarına. Acıtsada canımı, yüreğimi kanatsada, vazgeçmedim hayatın yokuşlu yollarında yürümekten. Aklımda zamanın habersizce geçip gitmesine anlam veremediğim sorgularım olsada, aslında hayatın bizim elimizde şekillenen bir hamurdan ibaret olduğunu ne yaparsak yapalım kendi irademizle yaptığmıızı unutmuş gibi davrandım nedense.
Zamana yenik düştüğüm bedenimin en ücra köşesine kadar işleyen yalnız akşamlarımı aldım karşıma. Aklımdan geçen tüm sorları soracaktım, belkide cevabını hiç duymak istemediğim, cevabının sessizlik olacağını bildiğim yorgun akşamlara.Kulaklarımda güneşin veda çığlıkları uğuldarken, gece tüm ihtişamıyla karanlığa davet ediyordu sanki bana dargın hayallerimi. Sisli gözlerimde yalnızlığımın perdesi izin vermiyordu bana seslenen yıldızları görmeme. Biliyorum içimde biriktirdiğim isyanlarımı bırakmalıyım artık, gün yüzüne çıkarmalıyım.Kurtulmalıyım içimdeki kilitli zindanlardan. Hasret kalmış ruhum mavi düşlerimin şarkısına. Buğulu camlara yazmamalıyım kanadı kırık sevdamın şiirlerini.

Zamansız gidişlerde kaybolmamalıyım, sessiz bakışların yorgun akşamlarında. Gecelere inat mehtabı hissetmeliyim tüm ruhumda. Yıldızları bir bir yakmalıyım alacakaranlık sokaklarıma. Bir şarkı tutturmuşum söylüyorum durmadan, bu aralar kendimi onunla avutuyorum.
Ne ağlarsın benim zülfü siyahım,
Buda gelir, buda geçer ağlama...
Göklere erişti figanım ahım
Buda gelir buda geçer ağlama..

leydielif
resim alıntıdır