Elif'in Bitmeyen Telaşı

Bu aralar hayatım kendimi kaptırdığım ve hızla sürüklendiğim bir deniz fırtınası gibi geçiyo. Uzun zamandır bloğuma dahi bir şey yazamıyorum. Siz dostlarımı yazılarınızı okumayı nasıl özledim anlatamam. İçimde bir eksiklik bir boşluk var sanki. En sonunda bu gün oturabildim pc nin başına. Bu aralar bel ağrısı yüzünden günlerim çok güzel geçmesede, oğlumun doğum günü anneler günüyle birleşince güzel bir kutlama yapalım dedim. Taşınmadan komşularımlada vedalaşmak adına güzel olacağını düşündüm. Tabi ben bir işe kalkışınca her şey üst üste geldi yine her zamanki gibi . Bir telaş bir heyecan sormayın gitsin. Önce pasta siparişi verdim oğluşuma güzel bir doğum günü pastası olsun diye . Sonra daha önce söylediğim bel ağrısı için doktora gittim . Bu bildiğiniz tarafı. Bilmediğiniz tarafı ise gittiğim poliklinik evimden öyle uzaktaki iki otobüs değiştiriyorum yaklaşık 1 satte varıyorum. Neyse doktora gittim Mr çektirmem gerektiğini söylemezmi . Sonunda korktuğum şey başıma geldi. Kapalı alanlarda fazla duramayan ben o tabut makinenin içine nasıl gireceğim aldı beni bir korku. Üstelik MR çektireceğim gün öyleden sonra doğum günü partisi var. Nasıl yetiştereceğim şaştım kaldım. Akşamdan herşeyi hazırladım birde pen pasta yaptım ne olur ne olmaz diye ama yorgunluktan ve bitkinlikten ayakta uyur hale geldim.Bu gün erkenden kalktım ilk önce oğluşum anneler günümü kutladı bir öpücük kondurdu yanağıma hediyemi önceden almıştı :) canım benim onsuz ben ne yapardım. Sonra ben annemin anneler gününü kutladım sonra Mr ı çektireceğim saat geldi yani bu gün sabah 10: 45 benim içimde acayip bir korku kalbim heyecandan yerinden çıkacak . Nede korkak biriymişim ya :) Polikliniğe geldiğimizde benden önce bir hasta varmış Allahtan yoksa oracıkta yığılıp kalacaktım. İsmim okunduğunda sanırım rengim dahi değişti. İçeri girdim ameliyet önlüğü gibi bir şey giydim ve o tabut gibi makinenin içine girdim ama bendeki korku hat safhasında gözlerimi öyle sıkı kapatıyorumki yoksa avazım çıktığı kadar bağıracağım beni burdan çıkarın diye. Neyse 20 dakika sürüyormuş ama inanın bana 1 saat gibi geldi onuda Allahın izniyle atlattık.Sonuçları almak için tekrar o uzun yolu bir kere daa gitmem gerekiyo Çarşamya inşallah alır kurlutulurum. Koştura koştura eve gelip doğum günü partisine hazırlanmaya başladım. Evi düzenle Kaanı giydir mutfağı düzelt giyin derken sonunda misafirler gelmeye başladı ve çok güzel bir doğum günü partisi oldu oğluşumun . Nasıl eğlendi anlatamam. Kolbastıya bile oynadı arkadaşlarıyla :) Gün bittiğinde öyle yorgundumki bu yazıyı yazacak dahi mecalim kalmamıştı ama sizleri öyle özledimki daha fazla ayrı kalamazdım ve son bir güçle yazdım kalbimden geçenleri. İşte böyle sevgili dostlarım bu aralar taşınma telaşı daha bir arttı benim için onun için çok fazla burada olmayabilirim ama inanın aklım ve yüreğim hep sizde. Sevgiyle kalın...