Yalnızlığın Sorgusu

Suskunum yine; akıp giden zamana çok uzaklardan bakıyorum sanki. Boşluğa takılı kalmış

umutlarımı, adı konmamış hayallerimi düşünüyorum. Çıkmaz sokaklarda kaybolan bakışlarımı,

hücrelerime kadar işlemiş yalnızlığı terketmek istiyorum uzun zamandır. Yorgunum, ruhum

kanadı kırılmış kuş misali çırpınıp durmakta. Suya yazılmış bir şiir gibi kaybolup gidiyorum

sessiz sedasız. Hüzünlerimi biriktiriyorum başucumda, rüyalarımıda alıp yanıma yürüyorum

ıssız kaldırımlarda. Yıldızlar aydınlatıyor karanlık gecenin kararttığı yolları. Bir bir kırılmış

geçtiğim yolların, sokak lambaları. Hasreti yüklemişim omzuma, gözlerimde hatıralarımın izleri,

bilmiyorum ayaklarım nereye götürüyor bedenimi. Göz kapaklarımın üzerinde tonlarca ağırlık

var sanki, kafamda uçuşup, duran düşünmek istemediğim düşüncelerim. Sanki kapalı kalmışım,

küçük bir kutuda geçiyor günlerim, nefes dahi alamıyorum ölüm elinde ebedi hayatın anahtarı

kapıda beni bekliyor sanki. Biliyorum... karabasanlar gibi gelsede üzerime yalnızlığın haykırışları,

her anım bin yıl gibi geçsede, sevgi tohumları var yüreğimde göz yaşlarıyla büyüttüğüm.

Tebessümle yetiştirdiğim sevgimin, bir gün çınar gibi olacak olan yüreğimin bahçesindeki

umudun ışıkları aydınlatacak karanlık gecelerimi.

Koparıyorum bir bir solmuş çiçekleri, savuruyorum rüzgara kuruttuğum gülleri birde yalnız

ruhumun küllerini. Korkularımı atıyorum kör bir kuyuya gölgem misali gelmesinler peşimden bir

daha. Alıp götürmesin beni sessiz duvarlarımın, sessizliği. Bir yol var önümde beni umuda

götürecek biliyorum. Küskünüm gecelere , gündüzlere dargın. Yüzümde bir tebessüm sadece

bekliyorum...

yazan.leydielif
resim alıntıdır