22 Eylül 2009

Düş Sokağı



Kimsesiz düşlerimin kimsesiz sokağında yürüyorum,

Cebimde son kalan umudumun kırıntıları,

Çığlık atsamda kimse duymayacak biliyorum,

Bir bir sönmüş sanki , düş sokağımın lambaları...

Geceler gardiyan olmuş uykusuz gözlerime,

Soğuk rüzgarlar savurmuş ruhumu çok uzaklara,

Yalan olmuş gülümsemeler, hüzün çökmüş yüzüme,

Ne can kalmış ne canan, yol verdim bütün hatıralarıma...

Demir atmış yüreğim yalnız şehrin limanına,

Kaybolup gitmiş haykırışlarım, çıkmaz sokaklarında,

Bir yokuş çıkmakla geçmiş ömrümün baharı,

Hediye etmişim yalnızlığıma,  bana küskün hatıralırımı..


leydielif
resim alıntı..

2 yorum:

öykü dedi ki...

elıfcım bayramın kutlu olsun

NoEngel dedi ki...

Bu şiir sanki engellilerin dünyasından yansımalar içeriyor. Bilirsiniz bazı engelliler dört duvar arasında umutsuzca bekler.Yüreyemediği için dışarı çıkamaz,sadece pencereden bakmakla, hayal kurmakla geçer günleri. :(
Bak duygulandırdın işte.Bir şiir insanı duygulandırıyorsa görevini tamamlamış demektir.Yüreğinize sağlık.