Annem

Yeni bir gün başlamıştı, güneş ışıklarının vurmasıyla odasına. Ovalayarak açtığı gözleriyle, bakmaya çalıştı gökyüzüne ve içinden ne güzel bir gün dedi. Elini yüzünü yıkadıktan sonra bir iştahla yedi yemeğini. Önceden yapmıştı planlarını, sinemaya gidecekti . Arkadaşlarıyla buluşacak, eski günlerden bahsedeceklerdi. Acı bir çığlık gibi çalmıştı telefon. Açmak istememişti nedenini bilmeden. Her zaman koşarak baktığı telefona. İstemesede elini uzatıp açmıştı telefonu. Tanıdıktı kulağına gelen ses. Babasıydı arayan. Ama her zamanki gibi değildi sesinin tonu. Ağlıyor muydu yoksa ağlamak üzere miydi kestirememişti. Boğazına düğümlenirken sorular, sadece 'baba ne oldu' diyebilmişti. Bir hıçkırık sesinden sonra duyduğu iki kelimeydi beynine kurşun gibi saplanan 'anneni kaybediyoruz' . O anda düşüvermişti elinden telefon farkında olmadan. Evin tüm duvarları üstüne yığılıvermişti sanki.Göyaşları hücum etmişti gözlerine, durmaksızın akıyordu karanlık düşmüş yüzüne . İçindeki acı, bir çığlık olmuştu dudaklarında 'annem'! diye bağırıyordu odanın tam ortasında . Annem...
Tüm dünya inlemişti sanki annem diye . Eşi koşup gelmişti yanına. Öylece bakakalmıştı . Ne olmuştuda böyle bir çığlık atmıştı Can'ı(Her zaman canım diye hitap ederdi eşi kendisine).Nasılda süzülüyordu gözlerinden yaşlar.Hiç birşey söyleyememişti eşine, çıkıp gitmişti kapıdan . Kocası şaşkın bir şekilde ona bakıyordu, arabaya bindiklerinde. Sonra oda öğrenmişti herşeyi . Susuyordu, içindeki çığlıkları gözyaşlarıyla salıyordu dışarıya. Gelmişti kardeşinin evinin önüne . Hiç çıkmayı sevmediği merdivenleri, bir basamak gibi çıkıvermişti. Sonra bir ağıt duyuldu arkasından, annem diye bağırıyordu . Sonra kız kardeşine sarıldı sımsıkı. Ağladılar omuz omuza gözyaşları birbirine karıştı. Hemen çıkmışlardı yola. Hiç ses çıkmamıştı kimseden yol boyunca. Yollar bu kadar mı uzun gelirdi, bu kadarmı ağır geçerdi zaman. Boğazına düğümlenmiş sözcükler nefes bile aldırmaz olmuştu .
Sonunda gelmişlerdi hastaneye. Koşar adımlarla çıktı merdivenleri. Babasını arıyordu ağlamakatan yorgun düşmüş gözleri . Bir köşede sandalyeye oturmuş buldu babasını. Gözlerine baktı bir cevap arar gibi. Soramadı annem nerde diye. Sarıldı sımsıkı hiç bırakmamacasına. Bekliyoruz demişti babası kimse birşey söylemiyor diye dert yanmıştı ağlamaklı sesiyle. Susmuşlardı kelimelerin birşey anlatamayacağı o anda. Ayakta duramıyordu artık . Yorgunluktan mı yoksa çaresizlikten mi bilemedi . Bekledi... Bekledi...Bekledi. En sonunda gelmişti doktor, tam karşısında duruyordu. Öylece bakakalmıştı doktorun gözlerine.Çınlayan kulaklarının duyduğu tek şey 'anneniz kurtuldu' kelimeleriydi. Tekrar ediyordu dudakları durmadan, duyduklarını inandırmak için kendine. Annem kurtuldu diyordu... Derin bir nefes aldı önce; karanlık geceden sora doğan güneş misali aydınlamıştı yüreği. Sonra koştu kardeşinin yanına . Ağlıyordu hemde bedeni sarsılırcasına. Hem ağlıyor hemde sarıldığı kız kardeşine haykırıyordu annemiz kurtuldu diye... Öyle bir andıki bu; ne kelimeler yeterdi anlatmaya ne akan gözyaşları . Canından öte canı kurtulmuştu, bırakıp gitmemişti kendisini. Kalbi yerinden çıkacakmış gibi çarpıyordu. Annesini görecekti birazdan. Yıllardır görmüyormuş gibi hissediyordu, sadece bir hafta olmasına rağmen. Odanın kapısını yavaşça araladı. Sonra koştu annesinin yanına . Aldı yumuşacık ellerini eline; öptü öptü .Gözyaşlarından ıslanan yüzünü sürdü ellerine. Canım annem diyordu, biliyordum beni bırakıp gitmeyeceğini sensiz yapamayacağımı biliyorsun diyordu ......
Günler geçmişti aradan. Annesinin yanına taşınmıştı. Bir daha ondan hiç ayrılmayacaktı. Her gün arayıp halini hatrını sorar bir daha bize böyle şakalar yapma diye tembih ederdi annesine gülümseyerek. Sonra o an gelirdi aklına . Önce yaşlar süzülürdü gözlerinden sonra küçük bir tebessüm alırdı yerini. Şükürler olsun Allah'ım derdi içinden; annemsiz ben ne yapardım...

Yazan :leydielif