Yağmur Yürekli

Hep aklımdaydı o gözyaşlarıyla geçirdiğim günler. Nedeni neydi niye böyle hep hüzünlüydüm bilmezdim aslında . Zaman yalnızlığımı arkadaş olarak seçmişti kendine . Hiç bırakmayacak gibi geliyordu . Yağmurlardı tek arkadaşım tek dostum belkide bana eşlikk ettikleri için böyle yakınımda taa yüreğimde hissediyordum onları. Uzun uzun seyrederdim yağmurların yağışını sanki bende onlarla bir olur yağardım bu koca şehrin üzerine.
Bir an keşkeler gelirdi aklıma ne çok muş hayatımda diye kendime yakınırdım. Hatalar ,isyanlar, kalp kırıkları,birde unutulmuş düşler vardı;yazsam uzun, çok uzun bir roman olurdu belki. Bazen içime sığdıramadığım haykırışlarım vardı, hiç bitmesini istemediğim umutlarım. Kaybolmuş bir çocuk gibi arar dururdum tanıdık yüzleri, bana uzanacak elleri. Öyle bir korku hissederdimki kendimden bile korktuğum anlar olurdu, karanlık gölgelerden, hiç bilmediğim, bakmaya çekindiğim gözlerden. Maske takmış yüzler kararmış ruhlar çevirmişti etrafımı sanki. Kaçıp kurtulmak istedim onlardan ; sevinci, mutluluğu birde umudu hep kalbimde saklamak gelecek güzel günlerin hatrına kendimden bile saklandım durdum.
Yüreğime yağmurlar yağmış olsada baharı bekleyen bir çiçek gibi umutluyum; biliyorum benimde aydınlatacak benimde içime doğacak bir güneş. Tek tek iyileştirecek kalbimin kırıklarını. Böyle umutla beklerken içimden bir ses 'daha çok bekleyecek misin diye soruyor ' bana gülümsüyorum kendi kendime sonra cevap veriyorum hemde çok diyorum; ve yine yağmurları seyrediyorum buğulu camların arkasında...