Kırmızı Karanfiller

Sağnak halinde yağan yağmurda ıslanmamak için elindeki şemsiyeyi tutmaya çalışıyor ,bir elinde çanta, diğer elinde hediye paketleri, şemsiyeyi tutmasına izin vermiyordu. Nihayet gelmişti evinin kapısına. Biraz ıslanmış olsada, hediyelerin ıslanmadığını görünce pek bir mutlu hissetmişti kendini. Hemen içeri girmiş elindekileri güzelce yerleştirmişti. Çok sevdiği ablasına sürpriz yapacak, onu ne kadar çok sevidğini bir kez daha göstereceketi.Uzun zamandır almak istedği kolyeyi ablasına almış, o benden daha çok hak ediyor deyip hediye etmeye karar vermişti ablasının doğum gününde. Ne çok severdi ablasını. Dert arkadaşı sırdaşı ve çoğu zamanda kaybettiği annesiydi onun için.Ne zorluklar içinde büyütmüştü kendisini.Babalarını çok küçük yaşta kaybetmişlerdi.Annesi kızlarıyla hayata tutunmaya çalışıyordu.Nerden bilicekti ansızın kendilerini bırakıp gideceğini.Hiç ummadıkları bir anda kaybetmişlerdi annelerini. Dermansız bir hastalık alıvermişti ellerinden bir daha dönmemek üzere annelerini.Bir tek ablası kalmıştı hayatta tutunabildiği. İki kardeş tüm olumsuzluklara rağmen hayata göğüs germişler ve birbirlerinden güç alarak bütün zorlukları yenmişlerdi.Ablası, küçük bir dükkan açmış, bıkmadan usunmadan, el emeği göznuru işleriyle kardeşini büyütmüştü kendi hayatını feda ederek.Tek umuduydu küçük kardeşi. O herşeyin en iyisine en güzeline layıktı. Okumalıydı, hayata karşı her zaman ayakta durmalıydı. Gece gündüz demeden çalışmış, kendisini okutmuş ve iyi bir meslek sahibi olmasını sağlamıştı. Asla hissettirmemeşti anne ve babasının yokluğunu.Ablasına olan bağlılı öyle derinlerdeydiki hep onu nasıl mutlu ederim diye düşüncelere dalardı. Öyle çok seviyorduki ablasını nefesti onun için canından öteydi.
O gün yapacağı herşeyi planlamıştı daha önceden. Ablasının eve gelmeyeceği bir gün, işten erken çıkmış, hediyeler almış, o çok sevdiği pastayıda unutmamıştı. Evi bir güzel süslemiş her yere kırmızı karanfiller koymuştu. Ablası çok severdi kırmızı karanfilleri.Hediyeleri masanın üzerine güzelce dizmiş, pastayıda uygun bir yere yerleştirmişti. Ne kadar çok sevinecekti ablası . Bunları düşündükçe daha bir keyifleniyor, bir an önce akşam olmasını istiyordu. Yorulmuş olacak ki koltuğa uzanıvermişti. Çok uzaklardan gelen bir ses duyuyordu, yardım et diye. Ablasının sesiydi bu. Her yeri arıyor, abla diye çağırıyor, ama bir türlü bulamıyordu ablasını. Tek duyduğu şey ne olur bana yardım et sesiydi. Ter içinde uyanıvermişti abla diyerek. Rüya olduğunu anladığında derinden bir oh çekmişti.
Sonra telefonun sesiyle irkildi.Rüyanın etkisinde kalmış olacak ki açamadı bir an telefonu. Yavaş adımlarla gitti telefonu açmaya.İstemesede açtı telefonu, içinde tarif edemediği bir korkuyla. Hiç bir şey söyleyemiyor, nefes dahi alamıyordu sanki.Ablası aniden rahatsızlanmış ve hastaneye kaldırılmıştı. Yaşlar gözünden durmaksızın akarken, koşarak çıktı evden. Hastaneye varmıştı ama, sanki ruhu terketmişti bedenini. Gözleri sadece ablasını arıyordu.Ablasının yanında çalışan kızı görünce koşar adımlarla gitti yanına. Boğazına düğümlenen kelimeleri zorda olsa söylemiş, ablasına ne olduğunu sorabilmişti. Kız, neler olduğunu bir bir anlatmış, sanki o an bütün dünya başına yıkılmıştı. Ablası uzun zamadır hastaydı ve üzülmemesi için kendisine söyleyememişti.Böbrekleri artık çalışmıyor acil olarak nakil yapılması gerekiyordu. Hemen doktorların yanına koşmuş, böbreğini ablasına vereceğini söylemişti. Doktorlardan bu naklin kesinlikle gizli kalmasını gerektiğini, ablasının bunu duyduğunda çok üzüleceğini ve kaldıramayacağını söylemişti. Doktorlarda bunu kabul etmiş hemen gerekli testleri yapmaya başlamışlardı.Bir kaç saat sonra testlerin uyumlu çıktığı ve naklin hemen yapılabileceği haberini almıştı. Canından çok sevdiği ablasının ölmesine izin vermeyecekti.
Akşam olmuş hava kararmıştı. Amaliyat çok başarılı geçmiş, ablasıda kendide çok iyiydi. Uyanır uyanmaz ablam nasıl demiş, iyi olduğunu öğrenice mutluluk gözyaşlari inivermişti gözlerinden. Ablası uyanmadan hemen üsütünü başını giymiş, solgun yüzünü biraz canladırmaya çalışmıştı. Ablası uyanır uyanmaz kız kardeşini sormuştu doktorlara. Onlarda kendinin uyanmasını beklediğini, birazdan yanına geleceğini söylemişlerdi. Birkaç dakika sonra gelmişti ablasının odasına. Kalbi sevinçten deli gibi çarpıyor, ablam diye hıçkıra hıçkıra ağlıyordu. Sarıldı sonra sımsıkı hiç bırakmamacasına.Ablasının gözlerinden inen yaşları elleriyle silerken, yüzünde nemli bir tebessüm, ablacım kırmızı karanfiller seni bekliyorlar dedi.Sonra yine sarıldılar gözyaşları birbirine karıştı sanki.Birlikte geçirecekleri günler onları bekliyordu.
İki kardeş hayatın bu oyununa yenilmemişler, birbirlerinden aldıkları güçle ayakta kalmışlardı. Kırmızı karanfillerle dolu bir ev, mutluluklarla geçirecekleri yıllar artık çok yakındı...

Yazan:leydielif
(Resim alıntıdır)